Anita wordt opgenomen: je eigen leven relativeren

 

 

relativerenmarie-ll / Foter / CC BY-NC-SA

Nieuwe programma`s worden bij mij altijd later opgenomen dan bij de meeste mensen. Wanneer iedereen het over een nieuw programma heeft, moet ik eerst bijgepraat worden. En meestal zie ik het nut er niet van in om dergelijke programma`s of series daadwerkelijk te kijken. Waarom ik deze gedachte ervaar? Tja, ik ben meestal in de weer met mijn bedrijfjes en als ik daar niet mee in de weer ben, is het wel met sporten of lezen.

Die hoge kijkcijfers zijn dus buiten mij om samengesteld, dat kan bijna niet anders. Wanneer ik echt een programma wil zien, bekijk ik het via uitzending gemist, of ga ik de desbetreffende serie downloaden.

Veel mensen kijken me regelmatig raar aan als ik niet weet welk programma ze beschrijven, of dat ik niet in het bezit ben van een televisie. Huh? Maar wat doe je dan? (……)

Vriendlief is in het bezit van een beamer, dat is pas een ware thuisbioscoop ervaren! Maar omdat een beamer best veel stroom eet en een beamerlamp best veel geld kost, die je ook nog eens jaarlijks moet vervangen, hebben we een televisie aangeschaft. Een budgetversie, voor wanneer programma`s niet beamerwaardig zijn.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat deze televisie amper aanstaat. Het nieuws en sporadisch “De Wereld Draait Door“ en daar houdt het dan snel mee op.

Zowel de beamer noch televisie tonen me sinds kort een programma die me in zijn macht heeft. Ik bekijk het programma op mijn laptop, wanneer ik toe ben aan ontspanning. Ik typte het programma in op Google want het had mijn nieuwsgierigheid gewekt. En zo geschiedde.

De presentatrice is er een die al langere tijd meegaat. Je kent haar vast wel van het programma `Memories.` Juist, Anita Witzier. Ik had er altijd een `grijze muis` gevoel bij, wanneer mensen haar naam lieten vallen. Ik kan er niets aan doen, maar soms heb je direct een beeld van of over iemand. En dan bedoel ik niet dat ik haar slecht vind presenteren. Integendeel, maar haar programma`s passen gewoon niet in mijn straatje.

Maar dit programma heb ik omarmd. En wel met beide armen en deze armen hebben de kracht verworven van tentakels.

Het heet `Anita wordt opgenomen.` Ze loopt drie maanden mee op twee verschillende gesloten afdelingen van een psychiatrische instelling. En dat wordt zo ontzettend goed in beeld gebracht. Je ziet haar worsteling met de regels, welke andere patiënten hier ook ervaren. Ze benadert deze mensen op zeer oprechte wijze, wat ervoor zorgt dat deze mensen zich voor haar openstellen. De hulpverleners en hun methodieken worden nader uitgelegd en hoe ze hier tegenaan kijken. En natuurlijk worden de dagelijkse handelingen weergeven.

Alle aspecten samen vormen een naar mijns inziens, prachtig programma. Een oprechte waarneming zonder opsmuk waar de kwetsbaarheid wordt neergezet van de patiënten. Want bij elke patiënt zie ik de kwetsbaarheid en breekbaarheid waar ze mee en tegen worstelen. En het vraagstuk: “Wanneer word ik ontslagen uit deze instelling?” is voor iedereen een vraag die ze elke dag weer bezighoudt.

Er is een persoon in het programma die je doet beseffen hoe relatief geluk en succes kan zijn. Ze had een bedrijf en was gelukkig getrouwd.  Maar ineens was alle glans uit haar leven verdwenen. Haar man was overleden en het bedrijf raakte failliet. Deze omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat ze manisch depressief en alcoholverslaafde werd. Als een bliksem die inslaat op een paraplu. Ze werd uiteindelijk ontslagen en kon onder rechtelijke macht weer aan haar toekomst bouwen.  Je wordt dan met de neus op de feiten gedrukt. Iedereen, zelfs jij hebt kans om in een depressie te raken. Het is biologisch bepaald, maar voor de rest..

Relativeren, daar gaat het om. Durf los te laten en lach om je eigen gezeur.

Dit samenspel heeft bij mij behoorlijk wat losgemaakt. Ik heb zoveel sympathie voor deze mensen en ik hoop zo van harte dat ze de juiste paden in het leven weer kunnen bewandelen.  Want iedereen, iedereen is in mijn ogen hetzelfde. De een is wellicht een stukje kwetsbaarder dan een ander, maar niets minder waard. Het verlangen naar een normaal leven, dat is wat zij willen. Wat voor ons normaal lijkt, is voor hen een groot geschenk. Het verlangen naar een leven buiten de instelling en tegelijkertijd de angst voor een nieuwe terugval.

De angst die hun ogen verraden is voor mij een herkenbaar verschijnsel, omdat er iemand in mijn familiekring is, die hetzelfde ervaart. Ik ga hier verder niet op in, want dit is te privé en wil andere mensen hiermee niet in diskrediet brengen.

Mocht je nog een programma willen zien, waar mensen niet te kijk worden gezet en ben je geïnteresseerd in je medemens? Dan is `Anita wordt opgenomen` zeker het bekijken waard.

En nog steeds hoop ik dat alle patiënten in dit programma met recht een goede toekomst krijgen. Want dat hebben ze verdiend. Mijn gezeur over weet ik veel wat, valt dat dan in het niets bij hun problematiek.

En dat, lieve mensen, noem ik relativeren.