Definitief

Definitief, dat is het woord wat vanaf vorige week door mijn hoofd is geschoten.

Vrijdag 19 december was mijn laatste dag als werknemer bij een bedrijf.

Ik heb het twee en een half jaar lang volgehouden en dacht dat ik dit nog langer zou kunnen. Deze gedachte had ik in het begin, toen ik werd aangenomen. Ik zat vanaf april 2012 in een uitkering en had continu uitzendbaantjes waar na een paar maanden weer een eind aan kwam. Ik fladderde wat rond en had besloten om mijn hbo studie niet meer op te pakken. In juni 2012 kwam er een functie bij een overheidsincasso op mijn pad en dit zou weer van tijdelijke aard zijn. Mijn gedachte was:  ‘Alles beter dan een uitkering’ en ik besloot hierop te reageren. Ik had geen hoge dunk van mezelf en had er weinig vertrouwen in. Ik was erg op zoek naar houvast en erkenning. Wanneer je in een uitkering zit, merk je dat de wereld draait om werken,geld verdienen en consumeren. Je krijgt al snel de status ‘sneu’ omdat je niet werkt en weinig geld hebt. Je bent niet trots, omdat je niet kunt meepraten over je werk en let altijd op je geld.  Tot vervelends aan toe, want zelfs de afwasborstel mag niet teveel geld kosten. Geld voor uitstapjes is er ook niet en daarom moet je iedereen een ‘nee’ verkopen. Uiteraard leidt dit ertoe dat je geen uitnodigingen meer krijgt en zie je alleen nog maar de vier muren van je woonkamer. Erg leuk, behalve als dit in een bijstands-wijk is met een onderbuurman die geen geluidslimiet kent op zijn stereotoren.

Mijn blijdschap was dan ook van grote omvang, toen bleek dat ik opgenomen was in de sollicitatieprocedure. Eerst een gesprek bij een uitzendbureau en vervolgens op de vestiging. Ik werd met open armen ontvangen en kreeg al snel het verlossende antwoord: ‘Je bent aangenomen’. Ik was zo blij als een kind en ook beide ouders waren erg trots dat ik weer een baan had. Al was het maar voor de zomerperiode, want het was in eerste instantie van tijdelijke aard.  Dit vond ik een bijkomstigheid, want ik had tenminste weer een baan! En afleiding, want op dat moment verkeerde de gezondheid van mijn vader in zwaar weer. Vier weken na het sollicitatiegesprek heb ik afscheid van hem moeten nemen. De woorden die hij me toesprak, zal ik altijd met me meedragen. ‘ Ik ben trots op wat je bereikt hebt’ en ‘ of je nou mbo of hbo doet, zolang je maar je best doet¨.  Ook had hij over mijn nieuwe, toen nog tijdelijke baan gezegd: ‘ Zorg dat je die baan vasthoudt’.
hsfile_126590Zijn woorden hebben veel indruk op me gemaakt en dat doen ze nog steeds. Het is me gelukt om die baan vast te houden. Het eerste jaar was heerlijk, eindelijk weer erkenning en elke week salaris. Ik had een stabiele basis gekregen en dat was prettig, vooral omdat mijn privé leven wankelde. Ik was mentaal gezien niet meer de positieve persoonlijkheid die ik eerder wel was. Het verlies van mijn vader had veel impact op mij en mijn emoties had ik niet meer onder controle. Langzamerhand, ging het stukje bij beetje beter. Ik besloot weer activiteiten te ondernemen, omdat afleiding heelt. Voordat ik het wist, was ik niet ineens meer met mezelf bezig en werd dat opgemerkt door andere mensen; Ik kreeg een relatie met een ondernemer Hoe meer onze relatie groeide, hoe meer ik zag hoe hij zijn geld verdiende en zag dat hij hier veel voldoening uit haalde.

Toen wist ik dat geld verdienen niets te maken heeft met werken, maar doen wat je leuk vindt.

Hij had me bewust en onbewust gestimuleerd om na te denken over mijn toekomst en mijn dromen. Na een jaar werd een van mijn toekomstdroom werkelijkheid: Een eigen datingsite.  Het contrast van ondernemer en werknemer werd steeds groter. Je merkt dat je verlangen naar zelfstandigheid groeit en je eigen keuzes wilt maken. Toch had ik in december 2013 nog  teveel behoefte aan vastigheid. Dit had te maken dat ik nog niet voldoende inkomen had en nog veel voldoening haalde bij het overheidsincassobureau. Halverwege 2014 kelderde dit gevoel, omdat er meer activiteiten werden vervuld als zelfstandig ondernemer. Ik was bezig om mezelf nog meer te ontplooien, alleen durfde ik nog niet de stap te zetten naar full time ondernemer. Ik merkte wel dat ik vervreemdde van mijn collega`s, maar ik schreef dat toe aan verveling. Uiteindelijk kreeg ik bij het overheidsincassobureau ook te horen dat ze niet verder met me wouden. Ze merkten dat ik  toe was aan een nieuwe uitdaging, in een andere werkomgeving. Ik had gesolliciteerd naar gelijksoortige functies, maar werd overal afgewezen. De reden? ‘ Je hebt ons niet genoeg overtuigd’.  Daar had ik ook over geschreven in mijn blog, de vrije val.

Vanaf het moment dat ik het besluit had genomen om full time ondernemer te worden, leefde ik naar het moment toe. Het werd werkelijkheid en had zoveel plannen wanneer het zover was. Ik was al bezig met afscheid nemen en zo leek het ook voor mijn collega`s te zijn. Er waren nog een handjevol die oprecht geïnteresseerd waren in mij en mijn toekomst. Voor mij was dit een bevestiging dat ik een juiste keuze had gemaakt.

En toen was het zover; 19 december. Het werd afgesloten met een kerstborrel. Een toespraak van een directielid, wat zich dit jaar heeft afgespeeld. Op hetzelfde moment speelde er een film af in mijn hoofd. Ik was de regisseur van de scènes die twee en een half jaar heeft geduurd. Ik was emotioneel en opgelucht tegelijkertijd; Deze baan heeft me gered uit de uitkering en heb mezelf gevonden wie ik wil zijn; Zelfstandig en gelukkig. Het is definitief; Ik ben vanaf vandaag zelfstandig ondernemer en het begint nog maar net. Ik heb vanaf 1 januari 2015 een kantoor en zit vol plannen.

Het is definitief; Vanaf vandaag stel ik zelf mijn werk samen en verdien ik mijn eigen geld!