Een boterham met tevredenheid; wanneer is het genoeg?

Wanneer vermoeidheid de kop op steekt en de klus is geklaard, breekt er een moment aan om te evalueren. Hoe verloopt mijn leven, is dit alles? Ben ik tevreden met wat er op dit moment allemaal gebeurt? Dit moment is voor mij afgelopen vakantie geweest, op een balkon in Griekenland.

Doelen stellen

Een hectische periode is eraan vooraf gegaan. Eentje van veertig, soms wel zeventig uur per week werken. Continu aan het werk, veel optrekken met collega`s. Thuis is op dat moment letterlijk je uitvalsbasis. Doordat ik veelal op het werk mijn avondeten nuttigde en laat thuis was, zag ik enkel mijn kussen, douche en ontbijtschaaltje. Mijn vriend begroette ik tussendoor ook, maar doordat mijn werkweek uit louter praten met klanten bestond, kon ik thuis geen (havermout)pap meer zeggen.

 

Dit is ook een van de redenen geweest dat ik een radiostilte had ingelast op mijn blog. Simpelweg geen tijd en geen energie. Ik hoop dat ik er nu weer wat meer tijd in kan steken, want het is toch een vorm van bezinning. En het schrijven op zich is erg fijn om te doen.

Goed, terug naar waar we gebleven waren; Het project.

Het was hectisch, maar een mooi project wat ik niet had willen missen. Het project was eentje die elk jaar terugkeert. Agrariërs moeten hun bedrijfsgegevens doorgeven en dit gaat gepaard met veel informatie. Deze opgave is nogal een opgave(..). Ze mogen dit per pc of handmatig op papier aan ons doorgeven.
Dit levert veel vragen op. Veel vragen en nog meer vraagtekens. Vraagtekens bij de agrariërs en bij mij. Waar ik uiteindelijk weer het antwoord op heb gekregen.
Drie maanden werken en veel geld verdienen. Veel kennis opgedaan en en weinig tijd voor mezelf. Ik had het niet willen missen. Maar toen sloeg ineens wel de man met de hamer toe. Bam! Vermoeidheid stak de kop op. Nergens meer energie voor en ook niets willen doen. Ziek zijn terwijl ik eigenlijk helemaal niet ziek was. Dit scheen een normaal verschijnsel te zijn. Het beste wat je in zo`n geval kunt doen, is doorgaan met je dagelijkse routine. Maar dat lukte me niet. Hoe graag ik het ook wou. Zelfs mijn theekopje optillen was teveel moeite.

 

Daar kwam het besluit om op reis te gaan. In mijn eentje, een hele dag door Nederland. Gewoon omdat ik afgelopen periode geen moment alleen was geweest. En, omdat ik nog nooit in mijn eentje op reis ben geweest. Het was enkel een dag dat de trein mij de mooiste plekjes van Nederland liet zien, maar ik kwam terug alsof ik een wereldreis had gemaakt. Een tas vol indrukken en momenten die niemand me meer af kon nemen. En na deze dag was ik ervan overtuigd: Vaker alleen reizen is goed voor je ontwikkeling. De volgende staat al gepland, nu iets verder en langer.

 

De volgende reis wendde zich aan, naar Griekenland. Dit keer niet alleen, maar met mijn partner.
Een reis die zich het beste laat vertalen naar de volgende woorden: uitrusten, bezinning en ontspanning.
Deze reis heeft me een spiegel voorgehouden. Een spiegel die iedereen zich wel kan voorstellen, maar het beeld ervan wil je het liefst vergeten. Want dat beeld, dat heet de waarheid.
Iedereen kent de waarheid en jij en ik weten heel goed hoe de waarheid zit. Maar waarom willen het soms zo graag mooier maken of ervoor weglopen? Of nog meer willen?
Omdat we niet tevreden zijn met dat beeld wat we in de spiegel zien. We willen het anders zien, of meer hebben van datgene wat je lief is.

Wanneer is het genoeg? Wanneer doe je er wat aan?
Ik had op dat moment in Griekenland besloten om het spiegelbeeld te accepteren. En het heft in handen te nemen. Want ik ben niet tevreden met hetgeen wat de spiegel mij liet zien. Want ja; het kan beter. Maar met afwachten verandert er niets. Je kunt wel tevreden zijn met wat je hebt, maar als je meer tevreden wilt zijn, moeten er knopen doorgehakt worden.
Ik heb de bijl gepakt en een knoop doorgehakt. Meerdere zelfs. Want als het nu niet gebeurt, blijf ik het uitstellen. Waar ik op doel? Precies datgene, doelen stellen.
Het kan geen kwaad om tevreden te zijn met wat je hebt, maar doelen stellen blijf je scherp van.

Welke dat zijn?
Ik heb toch maar besloten om dat papiertje van SPH te gaan halen. Niemand kan en mag mij dat ontnemen. Destijds heb ik het de strijd opgegeven, maar ben ervan overtuigd dat ik het nu ga winnen.
Het tweede doel wat ik mezelf heb opgelegd is de halve marathon lopen. Met een schuin oog naar boven, die naar mijn vader reikt. Want hij heeft me toch wel geïnspireerd om hiervoor te gaan trainen. Zo fanatiek als hij met sporten was en zonder het ooit te mogen weten, heeft hij het aan me doorgegeven. En ik vind het zonde om daar niets mee te doen en het achteloos naast me neer te leggen. Het wordt een bittere strijd, maar net als met andere dingen, ga ik deze winnen.
Mijn boterham met tevredenheid is goed belegd. Als mijn doelen straks behaald zijn, kan er een nieuwe topping op gesmeerd worden.

Voor wie zich afvraagt hoe ik de boterham ga verdienen: Bij dezelfde werkgever op een andere project wat over twee weken gaat starten. Voor nu ga ik verder met mijn doelen…