Help, ik moet naar het ziekenhuis!

Proost. Op je gezondheid. Op een lang gelukkig en gezond leven. Het zijn veelgebruikte zinnen op feesten en partijen,wenskaarten en brieven. Je geeft adviezen wanneer iemand zich niet lekker voelt, of probeert zo goed mogelijk voor een ander te zorgen, zodat hij of zij zich weer beter voelt.
Waar ben jij in dit geval? Juist. Wij denken altijd maar dat als we gezond eten en goed slapen, we van binnen ook gezond zijn. Wanneer er eventuele klachten zijn, negeren we dit of slikken we een pil zodat het weer over is. Een dokter? Stel je niet aan, ik voel me prima.

Het calvinisme van Nederland, niet lullen maar poetsen mentaliteit. Zolang we niet dood neervallen, is er niets aan de hand. We zijn de nuchterheid zelve(oké niet altijd) en wanneer je uiteindelijk besluit om naar de dokter te gaan, gebeurt dit op aandringen van een ander. Of omdat je weet dat er stiekem iets sluimert, wat je eigenlijk niet wilt weten, omdat je bang bent voor de waarheid. Of omdat het een noodzakelijke kwestie betreft, maar gewoon niet durft. Angst voor de dokter. Angst voor de waarheid, angst om om te controle te verliezen? Wie het weet, mag het me vertellen.

Waarom ik dit allemaal vertel? Deze opsomming van clichés met jullie deel? Ja waarom eigenlijk hè, dat is een goede vraag.
Misschien omdat ik jullie iets duidelijk wil maken. Misschien omdat je eens wat vaker aan je eigen gezondheid moet denken, in plaats die van een ander..
Het is goed om voor een ander te zorgen, zodat die ander zich weer optimaal voelt.
Daar is ook niets mis mee. Sterker nog; Ik heb diep respect voor mantelzorgers. Ik weet niet of ik het zelf zou kunnen. Ik denk dat je eerst in die positie moet zitten om dit te beoordelen.
We lopen onszelf te vaak voorbij. “Ja hoor, ik voel me prima.” “Alleen een beetje moe, maar dat gaat vanzelf weer over.”
“Nee, dat mag ik niet eten, want daar kan ik niet tegen.”

Hoe vaak heb ik dat afgelopen jaar wel moeten zeggen? Ik kan het niet meer op twee handen tellen.
De lijst met klachten wordt langer, evenals de lijst met eten en drinken wat ik door moet strepen. Het is verschrikkelijk, maar ondertussen doe ik net alsof er niets aan de hand is. Zolang ik gezond eet en genoeg beweeg, is er niets aan de hand. Of we slikken een pil en het is weer goed.
Ja mensen, dit gaat over mezelf. De altijd vrolijke en gezond ogende meid. Voor de buitenwereld altijd gezond en bewust met voeding bezig. Ja, ik kan niet anders! Kon ik maar taartjes eten zonder direct naar de wc te gaan. Of gewoon een paar biertjes drinken zonder problemen.

Naar de dokter? No way, ik ben toch niet ziek?

 Help ik moet naar het ziekenhuis!

Help ik moet naar het ziekenhuis!

Tot vorige week. Ik besloot dat het er nu maar eens van moest komen. Vanwege de steeds langere lijst van aanhoudende klachten, weet ik dat een onderzoek op zijn plaats is. Als er een diagnose gesteld wordt, kan ik opgelucht ademhalen.(Of niet natuurlijk) Er is iets niet in orde, dat voel ik.
Ik was bij de dokter en deed mijn verhaal. En ik schaamde me voor het feit dat ik mijn verhaal deed. Ik voelde me een zeurkous. Dat is dus de mentaliteit van gemiddeld Nederland.

Onvoorstelbaar, omdat deze mensen ervoor gestudeerd hebben. Daarbij was ik ook bang dat ze me niet serieus zou nemen, omdat het tegenwoordig een trend is om een allergie te hebben.
Gelukkig had zij dat niet en dat was maar goed ook. Naast deze klachten is er ook een andere kwestie.
Het Lynch syndroom, ook wel bekend als het kanker gen, kan ik drager van zijn. Er is mij een familiebrief gestuurd dat ik kans heb op dit gen. Gefeliciteerd, u bent mogelijk drager van het kanker gen! Nou, wat een feest, daar zit ik echt op te wachten. Vooral omdat het darmkanker betreft en baarmoederhalskanker.
Je voelt hem al aankomen; ook hiervoor krijg ik een onderzoek.

De dokter vroeg me vriendelijk te gaan liggen op de daarvoor bestemde behandeltafel en pakte haar stethoscoop.
Je hebt zeer actieve darmen. Goh, daar was ik zelf ook al achter gekomen.
En toen drukte ze op mijn dikke darm. “Auuwwwwwww!”*

Toen dit achter de rug was, mocht ik weer zitten.
Ik ben altijd blij dat ik me altijd goed voorbereid voor dit soort kwesties. Mijn T-shirt moest omhoog, dus dan is het wel prettig dat het fris ruikt. Check!

En toen kwam die verontrustende blik, met zo`n frons tussen haar wenkbrauwen. Ik weet nooit zo goed wat ik daarmee aan moet.
Haar conclusie: Een volledige check  in het ziekenhuis. Eerst een consult en aan de hand daarvan wordt een behandelplan opgesteld.
En dit behandelplan bestaat uit meerdere poliklinische opnames. Diverse functies gaan onderzocht worden om een en ander uit te sluiten. Of juist niet.
Het is nu wachten op een oproep.

Je denkt vast dat ik opgelucht ben na dit consult bij de dokter.
Het tegendeel is waar. Nog nooit in mijn leven was ik zo onzeker over mijn gezondheid als nu. Ik bevond me afgelopen week in een emotionele rollercoaster. Niets is zo vergankelijk als gezondheid, weet ik nu.
Het onderzoek moet nog plaatsvinden, maar de uitslag ervan, daar ben ik het meest bang voor. Alles werd ineens in perspectief gesteld.
Ik weet alleen dat ik er niets mee opschiet om in deze emotionele bubbel te blijven hangen en dat is ook niets voor mij. Het laatste wat ik wil is zelfmedelijden en medelijden van andere mensen. Ik probeer het om te zetten in iets positiefs.
Daarom heb ik besloten om jullie mee te nemen in dit onderzoek. Met een traan en veel humor.

Want lachen, dat is gezond. Nietwaar?
*Dat deed dus pijn. Heel veel pijn.