Het individualisme

Ga eens van de volgende situatie uit: Je staat in je eentje in het midden van een graanveld en er staan diverse mensen op de zijlijn. Ze leggen contact via verbale en non verbale communicatie.
Ondertussen houden ze zich bezig met andere activiteiten,zoals het lezen van berichten op hen mobiele telefoon en het nuttigen van consumpties. Je staat nog steeds moederziel alleen je wordt langzaam onzichtbaar. Je merkt dat er geen contact met je wordt gelegd, want jij legt ook geen contact met deze mensen. Het liefst pak je een megafoon en roep je iedereen tot de orde.
Bovenstaande een vreemde situatie? Zeker niet, want dit komt dagelijks voor. Alleen doordat ik het zo beeldend beschrijf, lijkt het een bizar verhaal.

 

samen2

Ieder van ons, reist vast wel eens met het openbaar vervoer. De een wellicht wat meer dan de ander. Wanneer je een voet zet in een treinwagon, loop je richting het gangpad op zoek naar een plek om te zitten. Iedereen zit voorover gebogen, gefixeerd naar zijn of haar beeldscherm te kijken, vaak met oordopjes in. Deze mensen hebben de telefoon in de ene hand en de andere hand is vrijgemaakt om te swipen. Swipen? Ja, de schuifbeweging met de duim. Door deze schuifbeweging blijven ze op de hoogte wat er zich afspeelt in de wereld van social media, de schijnwereld. Daardoor weten ze niet dat jij dringend op zoek bent naar een plekje, want ze sluiten zich af. Wanneer je een plekje tot het jouwe wilt maken, bedenk je hoe je hier kunt gaan zitten. Toch maar gewoon vriendelijk vragen, want iedereen wil met respect behandeld worden, nietwaar?
Je hebt alle moed verzameld en stelt de welbekende vraag: “Mag ik hier zitten?” Zuchtend en steunend wordt de tas aan de kant gelegd en kun jij gaan zitten. Om vervolgens ook te gaan swipen op je telefoon. Want dat boek wat je in de tas hebt, is voor nu te vermoeiend om te lezen. Dat kan thuis ook wel. Nu eerst even ontspannen.
Je trein is gearriveerd op de plek van bestemming. Je stapt uit en denkt na over deze reis. De reis duurde te lang en je was vermoeid. En peinzend dat niemand met elkaar heeft gepraat.
“Volgende keer ga ik een gesprek aan, dan doe ik het echt anders”. “Of ik ga lekker naar buiten kijken, hoe de koeien in het weiland grazen”.

Wedden dat de volgende treinreis precies hetzelfde verloopt?