Het putje stroomt bijna over…

Veel mensen vragen me de laatste tijd: “Hedwich, wanneer verschijnt er weer een blog van je?”

Ik ga me bijna schuldig voelen, maar echt eerlijk waar, ik had geen idee wanneer ik dit moest doen.

De tijd en energie die ik nog had in het weekend, werd besteed aan andere dingen zoals filmavond, boodschappen doen, mijn bananenbrood maken en hardlopen. En als ik nu zo terug kijk, schoot hardlopen er de laatste tijd ook bij in. Ik nam mezelf voor om keihard te trainen voor de halve marathon en bijna had ik dit doel kunnen afstrepen. Totdat…

Totdat dat ellendige darmonderzoek roet in het eten gooide. Man wat was ik gestrest de periode voorafgaande dit onderzoek. De datum voor het onderzoek was gepland op 17 november 2015. Ik kreeg een dieet wat bestond uit weinig vezels. Dat betekent veel witbrood en weinig smaak. Bah, wat heb ik een hekel aan witbrood als het moet. Achteraf gezien had ik prima tarwebrood kunnen eten, maar weet ik veel. Ik ben gelukkig ook geen ervaringsdeskundige met deze onderzoeken. Eigenlijk hoop ik ook dat dit zo blijft, maar wellicht heb ik hier geen invloed op.

Oke ik dwaal af, terug naar het dieet. Dat verrekte dieet. Naast dit dieet moest ik twee dagen van te voren een pilletje innemen. En dat pilletje zou een positief (of negatief?) effect hebben op mijn darmen. Nou, en of dat zo is geweest! Nadat ik goed en wel hiervan was bijgekomen, mocht ik om vijf uur mijn laatste maaltijd eten. En daarna beginnen met een ontzettend vies drankje.

Op het moment van schrijven, herinner ik me direct deze smaak weer. Ik kan het werkelijk niet omschrijven en ook nergens mee vergelijken. Het is een wansmaak, ja dat is het. Nadat ik minimaal twintig keer op en neer naar de wc ben geweest, was het tijd om te slapen. Hoewel…dat slapen heeft ook niet veel effect gehad. Mijn buik heeft de ganse nacht met me gecommuniceerd. Ik denk dat het me wou waarschuwen en aanmoedigen voor de volgende dag.

 

HHet putje stroomt bijna over...
Het putje stroomt bijna over…

De volgende dag was de dag van het onderzoek. Nadat het vieze drankje in de herhaling was geweest, ging ik naar het ziekenhuis. Toen ik in het ziekenhuisbed lag, bestierf ik het van de zenuwen. Ik kon me nog goed herinneren dat er een zuster was die zich voorstelde. Maria was haar naam. Ik zei vervolgens tegen haar: “ Zuster Maria, u gaat me verzorgen?” De grap begreep ze niet echt, misschien dacht ze wel dat ik al onder verdoving was. Dan schijn je nogal rare dingen te zeggen.

Voorafgaande dat onderzoek had ik ontzettend honger en kon ik alleen denken aan een broodje pindakaas. Heerlijk leek me dat!

Tijdens het onderzoek was ik niet een moment knock out. Die verdoving heeft alleen plaatselijk gewerkt, maar ik praatte erop los. Wartaal te verstaan, maar toch. Ik ben een control freak en denk dat ik ook nu de controle niet uit handen wou geven. Normaal gesproken ben je namelijk buiten westen en herinner je naderhand niets meer van het onderzoek.

Nadat het onderzoek was afgerond, kreeg ik twee broodjes en wat te drinken. Ik heb van elke hap genoten en was dankbaar voor het eten. Werkt het altijd maar zo. Tegenwoordig vind ik het weer vanzelfsprekend om mijn spelboterham met pindakaas te eten.

Zonde eigenlijk. Je zou eigenlijk elke dag weer oprecht dankbaar moeten zijn voor je eten, want er zijn genoeg mensen die naar bed moeten met een lege maag.

Hoe dit verder gaat, lees je in deel 2 van mijn blog…