Stress: eraan toegeven mag!

Stress: eraan toegeven mag!
Stress: eraan toegeven mag!

 

 

Elk begin is moeilijk, vooral als je het langere tijd niet meer hebt gedaan.

Men zegt dat je autorijden nooit verleert, een cliché waar ik het totaal niet mee eens ben. Als je lang genoeg niet autorijdt, gaat het de eerstvolgende keer, zodra je achter het stuur stapt, echt niet vanzelf.

Zo is het ook met schrijven. Ik moest met deze blog een introductie zien te bedenken.Want de laatste blog, dateert alweer van 20 september. Deze blog was een redelijk zwaar onderwerp, omdat het over onderzoeken en gezondheid ging. Heb je hem nog niet gelezen? Vooral wel doen, want dan weet je wat mij op dit moment bezighoudt.  Dit was ook de reden dat een vervolg op zich liet wachten. In mijn hoofd was ik alles nog aan het verwerken en moest het nog een plek zien te geven.

Het is nog steeds een kwestie van verwerken en wennen, want na 17 november wordt alles anders. Daar kom ik straks op terug. Voor nu neem ik je mee, terug in de tijd.

Ach wel, ik was naar de dokter geweest en nu was het wachten op de verwijsbrief. En die kwam. Heel snel. De dokter had me verteld dat het een lange tijd op zich kon laten wachten, wanneer dit consult in het UMCG zou gaan plaatsvinden. Het Martiniziekenhuis daarentegen, had deze huisarts een kort lijntje mee. Je raadt het al…het werd niet het UMCG.

En toen lag daar die befaamde envelop in de brievenbus. Met een duidelijke boodschap en datum plus tijdstip. Maar voordat ik mijn gezicht hier kon laten zien, moest ik een ellenlange vragenlijst invullen. Ziektegeschiedenis, leefpatroon, familiekwaaltjes, klachten, alles kwam aan bod. Ik zal je de inhoudelijke details besparen, want deze zijn niet smakelijk. En ik wil je niet onthouden van eetlust.

Als dit een proefwerk was geweest, had ik een hoog cijfer gehaald. Dan was ik met vlag en wimpel geslaagd. Ik kon veel vragen en klachten met een volmondig ja beantwoorden.

Dat maakte de situatie voor mij nog lastiger. Wat betekende dit voor mij? Dat ik een enge ziekte zou hebben? Dat ik op de dag van het consult slecht nieuws te horen zou krijgen?

In combinatie met de klachten, maakte mijn lichaam direct het stresshormoon Cortisol aan. 

Het leek wel alsof mijn lichaam me direct in de steek liet, vanaf het moment dat ik deze vragenlijst had afgenomen.

Familie pukkel kwam op mijn gezicht en mijn energieniveau zakte ver onder het vriespunt. Ook mentaal leek ik eronder bedolven te zijn. Geen concentratievermogen en afwezig.

Ik vergiste me een week in de datum; In plaats van 29 oktober dacht ik dat het consult op 22 oktober zou plaatsvinden. Dat betekende dat ik nog een week stress moest ervaren.

En wanneer je denkt dat ik toegaf aan deze stress. Nee integendeel. Ik ontkende dat ik stress ervoer en hield mezelf voor dat ik niet bang was voor de uitslag.

Tot op de dag van het consult. Ik gaf toe aan de stress en zenuwen en dat had ik direct moeten doen.

In het ziekenhuis was ik druk en nerveus tegelijkertijd, maar wat zou het? Ik zat hier niet voor mijn zweetvoeten? Ik merkte direct dat ik beter in mijn vel zat, ondanks mijn zenuwen. De medebezoekers in het ziekenhuis hebben zich ongetwijfeld aan me gestoord. Sorry mensen!

Het consult zelf verliep vlekkeloos. Ik kreeg een warm ontvangst van een ontzettend positieve arts met een co assistent. Je weet wel, zo`n student die stage loopt in het ziekenhuis. Ik had het niet beter kunnen treffen. Ze namen mijn klachten en mij ontzettend serieus en in combinatie met hun positieve houding, ontspande ik direct. Ze zeggen wel eens dat die artsen afstandelijk en klinisch zijn, maar deze mensen hebben dat vooroordeel ontkracht. Duidelijkheid ook, want daar was ik nu wel eens aan toe. Direct na dit consult ben ik bloed wezen prikken en op 17 november krijg ik hier de uitslag van.

De kans bestaat dat ik coeliakie heb, of ‘gewoon’ pds. Wanneer ik coeliakie heb, mag ik nooit meer gluten eten. Dan wordt ik zo`n moeilijke eter en ga ik zeuren in restaurants. Ik bereid me alvast op het ergste voor en heb sinds afgelopen week mijn eetpatroon drastisch aangepast. En ik kan je vertellen; Ik merk al direct verschil. Mocht het ‘gewoon’ pds zijn, kan ik aan zo`n fodmap dieet beginnen. Maar eerlijk gezegd heb ik daar geen trek in. Dan hou ik het bij mijn eigen samengestelde eetpatroon. Ik ben niet het type die klakkeloos een dieet overneemt als het niet perse hoeft. Ben ik veel te eigenwijs voor.

Goed, 17 november kom ik niet alleen om de uitslag van het bloedonderzoek aan te horen. Ik krijg dan ook een colonoscopie . Een wat? Dan gaan ze via je sterretje met een camera naar binnen. Heel gezellig allemaal. (…..) En om dat allemaal vlekkeloos te laten verlopen, moet ik vier dagen van te voren beginnen met een vezelarm dieet en aan de laxeermiddelen. Waar ik het meeste zin in heb, is het roesje wat ik vlak voor de ingreep krijg. Lekker een beetje stoned het onderzoek in. Maar de rest, dat kun je natuurlijk wel raden. Vriendlief moet maar vast rolstoel regelen.

Die colonoscopie wordt verricht vanwege voorzorgsmaatregelen. In de vorige blog had ik verteld dat ik vijftig procent kans had om drager te zijn van het Lynch syndroom. Dit onderzoek staat daarmee in verband.

Ik mag zelf bepalen of ik na deze colonoscopie verder genetisch onderzoek wil laten doen, want er zijn consequenties aan verbonden. Wanneer ik mijn kop in het zand wil steken, besluit ik om niet verder te gaan met deze onderzoeken. Wanneer ik eerlijk naar mezelf ben, weet ik dat vervolgonderzoek het meest verstandige is wat er bestaat. De weg van de minste weerstand is de gemakkelijkste. Ik kies voor de moeilijke weg.

Al betekent het dat ik opnieuw stress zal ervaren, wanneer dat het geval is, accepteer ik dat. Dan geef ik hieraan toe en mag ik zeggen dat ik bang ben voor de uitslag. Want daarmee hou ik mezelf niet voor de gek en kan ik het aan. En dat maakt je pas een sterk mens!

En dat eten? Ach dat komt wel goed, want een kritische eter was ik toch altijd al…